wat als…?

(ik het anders had gedaan…)
Wat als?

Het is een vraag die ik mezelf met enige regelmaat stel. Een vraag die nabestaanden van zelfdoding regelmatig stellen:

“Wat als…ik?”

Twee weken voor zijn overlijden besloot ik in zijn computer te kijken.
Het voelde niet goed, het voelde als een inbreuk op zijn privacy.
Ik heb het gedaan, het gevoel dat er wat was.
Het idee dat hij ergens mee bezig was, iets wat ik eigenlijk niet wilde weten…

Mijn vermoedens werden bevestigd:
Ik vond een adressenlijst.
Mijn eerste gedachte?
“Hij gaat er een einde aan maken, zie je wel!”
En deze gedachte werd direct overstemd door een volgende gedachte:
“Hij is alvast bezig een adressenlijst te maken voor de kerst!”
(Op dat moment was het eind juli. Eind juli een lijst maken voor de kerst?
Totaal niet logisch!
Maar zelfdoding?
Dat kon niet, dat kon niet waar zijn!
Hij had mij immers beloofd dat niet te doen!).
En direct dacht ik:
“Kan ik hem vragen waarom hij bezig is met een lijst?
Hoe leg ik uit dat ik in zijn computer heb gekeken?”

Ik heb toen niets gedaan, niets gevraagd.
Wat als…?

Het weekend voor zijn dood hebben we het over veel dingen gehad.
Mijn verjaardag, onze vakantie.
En uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het misschien beter was twee dagen weg te gaan in plaats van een week.
Ik heb de aanzet gegeven, ik heb gezegd dat ik het erg zwaar vond om samen een week weg te gaan, mijn voorkeur ging uit naar twee dagen.
(Later, dat weekend, zei hij dat hij er ook tegenop zag. Een week van huis.)
Maar, als ik nu gezegd had dat ik graag een week samen…
Wat als…?

De avond in augustus, voor ik wegging, vroeg hij of ik het laat zou maken.
Mijn antwoord: “Nee”.
We wensten elkaar een fijne avond.
“Tot straks”.
Ik ben niet verder ingegaan op zijn vraag: “gaat het laat worden?”
Wat als…?

Tijdens mijn afspraak, de avond dat hij stierf, heb ik niet “ge-appt”, of ge-smst.
Het laatste half jaar, als hij alleen thuis was, stuurde ik altijd even een berichtje.
Die avond niet…
Wat als…?

En ik weet het.
Wat als? Het is een vraag die ik me nu stel, vanuit de wetenschap die ik nu heb.
Op dat moment wist ik het niet.
Op dat moment heb ik gedaan en gezegd wat volgens mij goed was.
“Wat als” vragen, je kunt jezelf er gek meemaken.
Wat als… Het is een zinloze vraag.

Wat als… hij?
Als hij op die bewust avond in augustus die keuze niet gemaakt zou hebben?
Hoe zou het dan nu met hem zijn?
Zou het beter met hem gaan?
Zouden we dan vandaag zijn 50ste verjaardag vieren?
Wat… als…

Getagd met , , , ,
1 Reactie op “wat als…?
  1. Sandra schreef:

    pff, heftig, wat als??
    Hij was het ook waard om 50 te worden.
    Knuf.

    Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge