Uit logeren?

uit logeren?

Mijn “to-do” lijst wordt steeds korter.
Maar hoe korter het wordt, hoe langer ik de dingen uitstel.
Ik ben ongelooflijk moe en ik merk dat ik er tegenop zie.
Ik zie er tegenop om weer met een instantie in gesprek te gaan.
Selffulfilling prophecy? Ik weet het niet.

Ik bel…
“Kan ik een afspraak maken voor het plaatsen van de as van…?”
Het is even stil en ik herhaal mijn vraag.
“Ohh, u bedoelt het bijzetten van de as?”
OK, bijzetten, plaatsen. Volgens mij weten we allebei waar het over gaat.
Ik geef zijn naam, geboortedatum, sterfdatum.

“Goh, hij was wel jong?!”
In de stilte die volgt hoor ik al bijna de volgende vraag.
“Is hij lang ziek geweest?”
Ik wil die vraag niet, nu niet. Niet weer!

Als ik niets zeg vervolgt de dame aan de andere kant: “hij is uit hetzelfde jaar als ik..”
Weer zeg ik niets, en vraag dan wanneer ik de afspraak kan maken.
Een datum wordt geprikt, ik vertel waar de crematie heeft plaatsgevonden en dat de as in het plastic in een kartonnen koker zit.

“Tja, dan moet hij “verbust” worden. Kunt u hem deze week alvast brengen?”
Ik kan dat wel, maar wil dat niet.
“Is het niet mogelijk om het op de dag zelf te doen?”
Nu is het aan haar kant stil, dan zegt ze: “we gaan echt goed voor hem zorgen. U vindt het moeilijk hem los te laten?”
Ik zwijg.
Wat nou “we gaan goed voor hem zorgen?”
Wat nou “U vindt het moeilijk hem los te laten?”
Waar heeft ze het over?
Op mijn zwijgen volgt uiteindelijk haar reactie:
“Als u een kwartiertje eerder komt, doen we het dan wel”.
Waarom vraag je het dan als het op die dag zelf kan? denk ik.
Ik ben te moe om ├╝berhaupt te reageren.

“De komende vijf jaar komt hij bij ons logeren” vervolgt ze het gesprek, “we gaan echt goed voor hem zorgen.” Zegt ze nogmaals.
Ik kan alleen nog maar zwijgen, moet me inhouden de verbinding niet te verbreken.

Daarna volgt nog gedoe over de verklaring van crematie.
Heb ik niet.
Wel de verklaring “in ontvangst name van de as”.
Dat is de verkeerde verklaring.
Kan ik niet even contact opnemen met het crematorium?
Uiteindelijk zegt de dame dat zij wel een mailtje stuurt om de verklaring op te vragen.

Afgelopen weekend ruim ik wat dingen op in de badkamerkast. Een tandenborstel, een stukje zeep…
Dingen van hem die ik niet gebruik.
Ik stop ze in zijn toilettas.

Zal ik het meenemen voor als hij uit logeren gaat?
Logeren?
Doe normaal!

Ik zet de toilettas onderin de kast op een plank die opeens leeg is.
Moe, ik voel me moe.
Maar, ik kan weer wat doorstrepen van mijn “to-do” lijstje.

Geplaatst in Moeten, rouw, rouw, troost, verlies Getagd met , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge