Tot het moment daar is

rouw, verlies

over dingen die veranderen.

Weet je al wat je met zijn …. doet?
En, blijf je gewoon in jullie huis wonen?
Heb je dat nog steeds daar liggen?

Langzamerhand begint het rijtje met vragen langer te worden.
Sommige vragen kwamen vrij snel na zijn dood, andere vragen beginnen nu te komen.

Het huis.
Dat ik daar nog durf te wonen!
Een plek waar hij zichzelf om het leven heeft gebracht.
Soms denk ik het te horen in de manier waarop iemand het mij vraagt.
Soms denk ik het te zien aan de uitdrukking op het gezicht van de vraagsteller.
Voor mij is het nooit een vraag geweest.
Het was een vanzelfsprekendheid dat ik hier bleef wonen, zolang ik het kon (en kan) betalen.
Het huis, ons huis, waar wij zoveel fijne momenten samen hebben gehad.
Waarom zou ik hier weggaan?

The Sopranos
Regelmatig moet ik aan een scene denken uit de serie “the Sopranos”.
Van één van de mannen is zijn vrouw overleden. Hij sluit zich steeds meer op, komt tot niets meer, en is niet vrolijk (wat vreemd?).
Jannice, de zus van Toni Soprano, besluit om de boel met zachte hand weer op gang te brengen.
Zij gaat koken en haalt een maaltijd uit de diepvries.
Het was de laatste maaltijd die hij nog van haar had. Zijn overleden vrouw.
Hij gaat door het lint als hij erachter komt dat Jannice die maaltijd heeft opgewarmd.
(mogelijk is de werkelijke scene anders, dit is wat ik mij ervan herinner.)
Het laatste tastbare wat hij bezat van haar is weg. En niet hij heeft de keuze kunnen maken, maar zij heeft het voor hem gedaan.

zelf keuzes maken
Daar gaat het om. Los van wat andere denken en vinden.
Zijn klompen onder de kapstok, een pak koffie wat wij samen gekocht hebben, een reep chocolade, en zelfs… ok, ik schaam me hiervoor enigszins, een pakje halvarine (ondertussen al ver over de datum heen).
Ik laat het staan, kan het niet wegdoen, opeten, weggooien, opruimen.
Het is nog niet zover.
Ik kan die keuze nog niet maken.

het dient zich aan
En dan plotseling, is het moment daar.
Een aantal weken terug bedacht ik mij dat ik zijn schoenen kon opruimen. Dozen gepakt, schoenen uit de kast… En een uur later stond alles weer terug, zoals het al jaren stond.
Ik heb de dozen weer opgeruimd.
De schoenen op hun oude, vertrouwde plek laten staan.
Tot gisteren.
Opeens was het daar. En ik weet dat ik er niet te veel bij na moet denken, want dan lukt het niet.
Ieder paar schoenen heeft zijn eigen verhaal.
De schoenen die hij in Argentinië kocht. Vlak voor ons vertrek terug naar Nederland moest hij ze toch nog even kopen. Hij heeft ze één keer gedragen.
De schoenen die hij kocht voor onze wandelvakantie´s, zoveel samen gelopen kilometers met die schoenen.
De schoenen van zijn werk.
de schoenen…
In een half uur was alles weg. Ze staan nu in de garage.

langzaam verdwijnt hij
Dat is het gevoel wat ik heb, wanneer er weer een paar tastbare zaken, dingen uit huis verdwijnen.
En dat is moeilijk. Hij verdwijnt niet, wat wij samen hadden wordt niet minder.
Het is steeds duidelijker dat er niets meer samen komt.
Zijn zichtbare aanwezigheid verdwijnt langzaam uit het huis.
Dat maakt het bij tijd en wijle leeg en eenzaam.

En zijn klompen?
Die staan nog onder de kapstok.
Ze staan daar goed.
Tot het moment daar is.
Tot het zich aandient, en ik die keuze maak.

Getagd met , , ,
1 Reactie op “Tot het moment daar is
  1. @marloesvzoelen schreef:

    Zo raak. RT @OdenseCoaching: tot het moment daar is, over rouw en opruimen http://t.co/w1PAMVsiRE

    Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge