In tijd(en) van rouw

2012-12-20 21.05.45

Vandaag is het precies negen weken terug.
Toen was hij, op dit moment, nog in leven.
Negen weken terug, een paar uur later.
Overleden, voor altijd weg.

Toen, nu, later…. Tijd.

Wat is tijd?
De afgelopen weken lijk ik in een andere tijdszone te leven. Mijn tijd loopt niet synchroon met die van wie dan ook.
Ik ben vroeg wakker en opeens is het twee uur later, zonder dat ik het gevoel heb dat de tijd langzaam of snel is gegaan.
De tijd.
Wat maakt dat een seconde een seconde duurt, en geen minuut of uur?
De tijd is er, maar de tijd bestaat voor mij nu even niet.
De realiteit van “de tijd” is als het ware opgehouden te bestaan.
Gisteren is een week, een maand, maar ook een uur geleden.

Op een forum las ik het begrip “gevoelstijd en kalendertijd“.
De kalendertijd is de tijdsbeleving zoals die ooit is afgesproken.
Gevoelstijd houdt zich niet aan die afspraken en heeft als het waren zijn eigen regels.
Regels die per persoon, per moment verschillen.
De kalendertijd dient zich aan in de dagen:

Het is zondag, alweer zoveel weken terug dat…
Het is de 25ste, .. weken na….
Het is de 19de…

Mijn gevoelstijd? Die doet dat niet.

En omdat het dat niet doet kan een seconde een uur duren en een uur een minuut.
Een dag lijkt nooit te eindigen, een week is in een tel voorbij.

In tijden van rouw, bestaat er geen tijd meer.
Terwijl er tijd in overvloed is.
Zoveel, zo lang, zo aanwezig.

Bizar te bedenken dat er zoveel aan tijd gekoppeld is.
“Je moet de tijd nemen”
“Over een jaar, dan sta je er vast wel anders in”
“tijd heelt….”

STOP. Ik weet het, maar nu even niet.
Nu is het mijn tijd!
In tijden van rouw neem je als nabestaande jouw eigen tijd, doe je het in je eigen tempo. Een proces dat zo lang of kort duurt als nodig is. Hoe lang?
De tijd zal het leren.
Of is dat echt een dooddoener?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge