Ik wil het begrijpen

Ik wil het begrijpen, snappen, vatten.
Ik wil het!
Want, als ik zijn zelfgekozen dood begrijp, snap, bevat, dan….
Ja? Wat dan?
Maar, ik wil het!
En…ik weet dat het niet kan.
Nooit zou ik echt kunnen begrijpen wat hem er toe gebracht heeft zijn leven te beëindigen.
Nooit zou ik kunnen vatten waarom hij het nu juist op die dag heeft gedaan.
Nooit…

Maar ik wil het begrijpen!
Dus ik lees.
Verhalen van nabestaanden, van deskundigen.
En hoe meer ik over zelfdoding en depressie lees, hoe minder ik het snap.
De verhalen die ik lees zijn niet mijn verhaal.
En eigenlijk is dat wat ik zoek.
Zijn verhaal, mijn verhaal, ONS verhaal…
Ik weet het, ieder verhaal is anders, iedere persoon is anders.
Maar, ik bedenk dat wanneer ik alles lees wat los en vast zit, ik er achter kom waarom hij het gedaan heeft.
Ik spreek zijn therapeut, de huisarts.
Wat zij vertellen is eigenlijk niet meer, maar minder dan ik al weet.

Ik snap het niet,
Zijn depressie was zo kort. Hij was maar een half jaar en twee weken ziek.
Van overspannenheid, naar burn-out naar depressie naar het einde van zijn leven.
Precies een half jaar en twee weken.
Nooit eerder was hij ziek, nooit eerder was hij depressief, nooit..
En natuurlijk heb ik gezien, gevoeld en ervaren dat hij het zwaar had, dat hij leed.
Maar… een half jaar!?
De verhalen die ik lees gaat over mensen die jaren, soms al levenslang, depressief zijn. Al eerder aangegeven hebben met het leven te willen stoppen.
Dat maakt het niet minder erg, het maakt het voor mij wel wat makkelijker te snappen.
Tien jaar depressief zijn, dat is lang.

Ik schrik van mezelf
Ik bepaal wat lang is, ik bepaal wat de duur mag zijn van het lijden.
Hij heeft geleden.
En vanuit de ervaring die ik nu zelf heb, weet ik dat een half jaar, een maand, zelfs een dag, wel een eeuwigheid kan lijken en duren.
Met een groot verschil, ik ben niet depressief!
“Maar dan nog…” piept een stemmetje in mij.
Ik weet het, ik zal een ander nooit volledig kunnen begrijpen, bevatten.
Wie ben ik dan om te bedenken dat ik hem wel begreep?
Hoe hypocriet!
Want ik word er misselijk van als iemand tegen mij zegt:
“ik begrijp wat je doormaakt”.
“nee, dat begrijp je niet” denk ik dan, “en gelukkig maar”.

En dan, plotseling, denk ik er iets meer van te snappen.
Terwijl ik aan het lezen ben kom ik de term “smiling depression” tegen.
En opeens lijken er stukjes op z´n plaats te vallen.
Om vervolgens weer in duizend stukjes uit elkaar te spatten.

Want wat dan…?
Stel dat? Stel, dat ik het antwoord zou weten?
Het verandert niets aan wat nu is, hij is dood.
Met of zonder antwoord op Het Waarom.
Het snappen lijkt even te helpen, totdat de realiteit zich weer aandient.
Hij is er niet meer.
En vervolgens dringen andere vragen zich op.
Waarom heb ik dan eerder niets gezien?
Waarom heb ik dan eerder niets gedaan?
Waarom…?
Ik ben weer terug bij waar ik begonnen ben.
Ik wil het begrijpen, maar kan het niet.
Hooguit kan ik vanuit het nu gebeurtenissen anders bekijken.
Misschien herkennen, als signalen.
Signalen die ik toen niet zag, omdat ik niet wist wat er komen ging.

Omdat ik het toen niet begreep.

Geplaatst in depressie, rouw, suïcide, zelfdoding Getagd met , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge