Hoe kan ik ooit weer gewoon leven?

brieven van nabestaande

Op 24 april verscheen het boekje: “leven met zelfdoding”

Hoe ziet je leven eruit na een zelfdoding van iemand in je naaste omgeving?
Dit boek hoopt antwoord te geven op de vraag. Het boek bestaat uit zestig brieven van mensen die in het verleden met zelfdoding van een dierbare te maken te hebben gehad. In hun brieven richten ze zich tot een – voor hen onbekende – lotgenoot. Iemand die onlangs hetzelfde heeft meegemaakt en die ze hopen te helpen door hun eigen ervaring te delen.

(flaptekst: 60 brieven van nabestaanden over, Leven met zelfdoding, )

Ik ben één van de briefschrijvers.
Omdat ik geloof in de kracht en de waarde van het boekje volgt hieronder mijn brief:

Op 8 september 1995 maakt mijn zusje een einde aan haar leven. Onverwacht, niet te begrijpen. De avond voor haar overlijden heb ik haar nog aan de telefoon. Spreek ik met haar, met haar man. We lachen. Hebben het over dingen die we gedaan hebben, over de toekomst. 24 uur na dat telefoontje krijg ik het bericht dat ze dood is. Ik heb het idee dat het nooit meer goed zal komen, dat ik nooit meer mijn leven normaal kan leven. Nooit meer kan lachen, me nooit meer blij kan voelen. Maar dat gebeurt wel.

Tot 19 augustus 2013. Om 18.00 uur ga ik de deur uit. Ik zeg gedag tegen mijn vriend. Zijn laatste woorden: tot straks… Een straks die nooit meer komt. Als ik thuis kom is hij dood, op dezelfde manier als mijn zusje heeft hij zijn leven beëindigd. Zij hebben elkaar nooit gekend. De film van 18 jaar geleden wordt opnieuw gedraaid. Een remake, een B-film. Het verschil met de eerste film is dat ik nu geen dragende bijrol heb, maar gedwongen word de hoofdrol te spelen.

En weer denk ik, hoe kan ik ooit weer gewoon leven? Dat lukt ook niet. Als ik de dag na zijn uitvaart wakker word, weet ik niet wat ik moet doen. Om 5 uur zit ik klaar wakker op de bank. En ik weet het niet, ik weet niets meer. Wat deed ik normaal als ik wakker werd? O, ja! Ik ging ontbijten, las de krant. Ik besluit dat te doen. Probeer de dingen te doen, die ik deed toen alles nog normaal was. Het voelt niet normaal, en dat is het ook niet.

Tijd bestaat niet, tijd is voorbij, tijd staat stil. Een uur lijkt een dag, een dag voelt als een minuut. Hoe kan ik ooit weer normaal verder? Wil ik dat wel, lukt me dat wel, en… waarom zou ik? Wat is voor mij een reden om door te gaan? De gedachten om mijn leven te beëindigen heb ik nooit gehad. Daarvoor zijn er te veel warme en betrokken mensen om mij heen, daarvoor is het leven nog te mooi (als ik dat hardop zeg, voelt dat niet zo. Het leven is op dit moment niet mooi). Daarvoor heb ik te weinig lef, en is mijn hang naar het leven te groot.

Wat mij op de been houd is de wetenschap dat er een moment komt dat ik me weer beter zal voelen. Dat ik het verlies van mijn lief, van mijn man, in mijn leven kan verweven. Ik weet ook dat dat moment er nog lang niet is. En toch ga ik door. De eerste weken heb ik het gevoel geleefd te worden. Er moeten zoveel dingen gebeuren. Ik overleef… Ik eet, ga op tijd naar bed, drink niet te veel… Omdat dat van mezelf moet. Ik heb er geen zin in, maar ik wil door. Ik wel! Het helpt mij, om te sporten. Bijna dagelijks ga ik naar de sportschool. Vooral spinnen! Het harde, zware fietsen, mijn trappers eraf trappen, zweten… het geeft mij weer een moment dat ik mijn lijf echt voel. Een moment van niet in mijn hoofd zitten, maar bewust zijn, van mijn lichaam, van mijzelf.
Dat helpt.

Wat helpt is luisteren naar mijn lijf, naar mijn intuïtie. Niet iets doen omdat het zo hoort, want wie zegt dat dan? En wat hoort dan? De enige die dat kan zeggen ben ik zelf! Soms word ik doodmoe van alle vragen die er zijn. De vragen die ik haar soms nog wil stellen, de vragen die ik mijn lief nog wil stellen. Het feit dat hij een brief heeft achtergelaten geeft mij (een schrale) troost. Maar het roept ook weer vragen op. Ik snap het niet. “Het spijt me dat ik je dit moet aandoen”, schrijft hij.“Als je dat denkt, had dat dan niet gedaan!”, denk ik. Maar ik weet dat hij dat niet meer kon. Door zijn depressie. Dat maakt me boos en verdrietig.

Vragen, ik heb nog zoveel vragen. Vragen, waar nooit meer een antwoord op komt. Tenminste niet van hen. Ik mag zelf mijn verhaal schrijven, waarin ik de antwoorden vind. Dat helpt mij, het schrijven, mijn gedachten ordenen. Rust in mijn kop, de chaos te lijf. Het vinden van die antwoorden. En langzaam weer het (her)vinden van mijn leven. Mijn leven, opnieuw uitgevonden.

Ik ben er nog lang niet, maar ik weet dat ik er kom. Ik hoop dat jij het vertrouwen in jezelf kunt blijven houden, of weer kunt vinden. Hoe moeilijk, hoe eenzaam, hoe donker, hoe leeg het allemaal lijkt. Ik hoop dat je jouw verhaal kunt en durft te schrijven.
Het verhaal van jouw geliefde.

Getagd met , , , , ,
8 reacties op “Hoe kan ik ooit weer gewoon leven?
  1. @marion_jebbink schreef:

    RT @OdenseCoaching: blog; Hoe kan ik ooit weer gewoon leven? #levenmetzelfdoding http://t.co/hE5NklVELu

    Tweet
  2. Sandra schreef:

    Mooi broertje! Ben trots op je. Liefs

    Tweet
  3. Saskia schreef:

    Mooi geschreven! x

    Tweet
  4. @cvoer schreef:

    RT @TrudyvanKeeken: RT @OdenseCoaching: blog; Hoe kan ik ooit weer gewoon leven? #levenmetzelfdoding http://t.co/TFcsJ6sMVu

    Tweet
  5. Liesbeth boutkan schreef:

    Super mooi geschreven en zo herkenbaar…..

    Tweet
  6. Nico schreef:

    dank je wel Liesbeth en Sandra
    Nico onlangs geplaatst…Hoe kan ik ooit weer gewoon leven?My Profile

    Tweet
  7. @bibliothecarin schreef:

    Indrukwekkende brief! ‘Hoe kan ik ooit weer gewoon leven?’ #zelfdoding en #nabestaanden http://t.co/O4r7jVTPBg

    Tweet
  8. Els schreef:

    Je woorden zijn overstijgend en spreken van dapperheid en hoop. Voor jezelf, maar ook voor een ander.

    Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge