Hoe doe je dat nou?

2013-10-27 07.42.21

“Wat goed dat je dat allemaal doet!”
“Wat dapper dat je alleen een paar dagen weg bent gegaan!”
“Hoe doe je dat eigenlijk?”

Kitty Kylian schreef er over in een van haar blogs, geen populair onderwerp, lijden en dood.
Haar reactie, op mijn reactie: “daar zou ik nou graag een blog van jouw over willen lezen.”

Misschien is dat het laatste duwtje wat ik nodig heb.
Ik vraag het mezelf regelmatig af.
Ik krijg de vraag van mensen uit mijn omgeving.
“Hoe ga je nu door, na het verlies van je partner. Verlies door suïcide”.

Hoe doe ik dat nou?

Wat zorgt er voor dat ik iedere ochtend toch weer mijn bed uit ga? Me aankleed, douche, zorg dat het huis aan kant is, naar de sportschool ga, eten maak, mensen zie en spreek…

Ik doe alle dingen die ik normaal ook altijd deed.

Alleen is het nu niet meer normaal, mijn partner heeft zijn leven beëindigd.
Op 19 augustus om zes uur ´s avonds waren zijn laatste woorden voor mij: “tot straks”.
Toen ik “straks” thuis kwam, om tien voor half elf, zat er een briefje op de voordeur.
“Ik heb een einde aan mijn leven gemaakt”

Op 19 augustus, 22.20 is mijn leven gestopt met “normaal” zijn.

Want niets is meer normaal.
Het opstaan niet, het ontbijten niet, de krant niet, afspreken niet…
En toch ga ik door. Hoe doe ik dat?

Hoe zou jij ermee omgaan, hoe zou jij dat doen?

Je komt na een etentje met een vriend of vriendin thuis.
Een gezellige avond gehad.
Op de deur een briefje, van je partner.
Een aantal woorden die de rest van je leven voorgoed veranderen.
“Ik heb een einde aan mijn leven gemaakt…
bel 112”

Dat moment, die avond… Ik hoef er maar even aan te denken, en ik sta er weer. Ik voel weer de stenen in mijn maag, de totale onmacht, het ongeloof…
En ik wist dat het waar was.
Ik wist dat hij dood was.
Direct wist ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.
En wist ik ook, dat ik door “moest” gaan.

Maar… nog steeds geen antwoord op de vraag:
Hoe doe ik dat nou?
Hoe zorg ik dat ik door blijf gaan?

De eerste weken na zijn overlijden was het:

Leven
Overleven
Geleefd worden.

De regelzaken rondom de uitvaart, mensen informeren, nog bij hem zijn zo lang het kon.
Het hoogtepunt? De uitvaart.
En ook daarna waren er nog heel veel regelzaken (zie: over bedrijven en de dood)
Zo gingen de dagen voorbij, zo deed ik dat.
Het bezig zijn hield mij op de been.
en daarna?

Schoonmaken, dat hielp (en helpt) mij.
Om orde in de chaos van mijn hoofd te creëren moet het huis in ieder geval “netjes” zijn.Het schoonmaken werkt voor mij therapeutisch.
Het zorgt er voor dat het huis langzaam van mij wordt.
Door het schoonmaken, toen, kon ik ook alle “negatieve” energie van de hulpverleners uit het huis poetsen: de brandweer, politie, schouwarts, ambulancepersoneel. (Bijna) Allemaal aardige en behulpzame mensen, maar zij hoorden niet in ons huis te zijn! Ik heb ze er uit gepoets! En dat geeft weer wat meer rust.

Het vasthouden aan structuren, dat helpt.
Ook nu weer de chaos in mijn hoofd. Als ik hier aan toe geef, dan blijf ik in bed liggen, dan doe ik mijn telefoon uit, dan ben ik er niet…
Is dit erg?
Nee.
Helpt dit mij?
Nee!
Dus leg ik mezelf structuren en structuurtjes op:
– ´s Morgens op tijd uit bed.
– In ieder geval ontbijten.
– ´s Avonds niet later dan 24.00/00.30 naar bed.
– Niet meer dan twee glazen alcohol,
– etc..

De verleiding om het anders te doen is soms zo groot. Maar “ik weet” dat dat mij niet verder gaat helpen.
Ik verander de situatie niet door me te verliezen in alcohol, een omgedraaid ritme,etc..
Mijn man komt er niet door terug.
Ik ga me niet beter voelen.

Mijn intuïtie volgen, dat helpt.
Dat klinkt in tegenspraak tot het structureren.
Voor mij ligt het in elkaars verlengde.
Intuïtief “weet ik” of iets “goed” is of niet. Ik heb het idee dat mijn zintuigen, mijn gevoel, continu op scherp staat. (of klink ik nu heel erg zweverig?)
Op het moment dat ik daar naar luister, “klopt” het.

Schrijven, dat helpt
Ik schrijf boeken vol. Gedachten, herinneringen, momenten.
Het helpt mij de dingen te ordenen, weer… orde te creëren in de chaos.
En, het helpt me om “niet te vergeten”
Mijn hoofd zit zo vol, dat ik dingen vergeet als ik niet opschrijf.

In het nu blijven, dat helpt.
Ik ben vooral bezig met dit moment, hier, nu.
Ik heb nog nooit een cursus mindfullnes gedaan, maar ik geloof dat ik enorm Mindfull ben.
Op dit moment gaat het redelijk. Ik weet niet hoe het over vijf minuten is.
Het heeft voor mij niet zoveel zin om te ver in de toekomst te kijken.

Weten dat ik niet alleen ben, dat helpt.
Een kaartje ontvangen.
Een ontmoeting met een, voorheen, onbekende.
Met vrienden wat afspreken.
Bij tijd en wijle voel ik me verdomd eenzaam, maar, ik weet dat ik niet alleen ben.

Vertrouwen in “dat het ooit weer anders normaal gaat worden”
En dat is iets wat ik eigenlijk niet uit kan leggen.
Maar het is er wel, en het houdt mij op de been.
Het vertrouwen dat ik, met hulp van anderen, er weer uit kom.
Dat er een moment komt dat mijn leven weer anders is.

Want normaal?
Dat gaat het nooit meer worden.

Getagd met , , , ,
2 reacties op “Hoe doe je dat nou?
  1. Kitty Kilian schreef:

    Een briefje onder de deur.. Oei oei oei. Verschrikkelijk.
    Wat zijn depressies toch vreselijk. En nog te genezen ook, in de meeste gevallen.

    Maar ben je aan het werk eigenlijk?

    Tweet
  2. Dat is het ingewikkelde ja, de wetenschap dat het in de meeste gevallen te genezen is.
    Werken doe ik minimaal, zo af en toe wat.

    Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge