Het verhaal van mijn teen

(of het verhaal van “tijd”)

Vorig jaar zijn wij met z´n twee nog drie dagen weggeweest.
Gelopen op Texel.
Mooi weer, lange dagen.
Het was onze laatste trip met z´n twee.
(Iets wat ik toen nog niet wist.)
Gedurende de eerste dag kreeg ik steeds meer last van mijn voet, nou ja, mijn teen. En wat nog nooit gebeurd was, gebeurde..
Een blauwe nagel, en een blaar.
De volgende dagen wat korter gelopen.
Een aandenken aan die vakantie.

Als ik mij nu na het douchen afdroog, zie ik mijn voet, mijn nagel.
Ik zie dat de plek langzaam aan het verdwijnen is.
Ongemerkt.
Ik hoef er niets voor te doen.

Ongemerkt.
Zonder dat ik er iets voor heb hoeven doen werd het oude jaar.
En nu is het alweer de tweede week van januari.
Ongemerkt.
19 augustus 2013 had ik nooit kunnen bedenken dat het jaar ooit nog zou eindigen.
Dat het ooit nog een nieuw jaar zou worden.
Maar dat is het wel geworden.

Ik hoef er niets voor te doen.

De tijd.
In een vorig blog in tijd(en) van rouw heb ik het al gehad over het begrip tijd.
Tijd, opeens een vreemd fenomeen. Ik ben me bewuster en tegelijk onbewuster van tijd.
En nu blijkt dat de tijd ook nog eens ongemerkt verder gaat.
Doorgaat.
Ik hoef er niets voor te doen.
Het besef dat hij nooit meer terugkomt steeds groter, steeds meer aanwezig.
Steeds meer weten dat ik alleen verder moet, en verder ga.
De tijd gaat verder.
Maar het gemis lijkt daardoor groter te worden.
Juist door het besef.

Nooit meer.
Het besef van nooit meer

Nooit meer samen wakker worden,
Nooit meer samen koffie drinken.
Nooit meer samen weg.
Nooit meer samen naar Texel.
Nooit meer…

Tijd, heen en weer.
Zoals het vanzelf 2014 geworden is, komt nu zijn verjaardag dichterbij.
Ook dat is tijd. Hij zou 50 geworden zijn.
En opeens is het dan zijn verjaardag (nee, dat duurt nog even) en ervaar ik mijn verjaardag, afgelopen augustus.
Toen waren we samen. Ja, toen nog wel.
Ook al was hij dood.
Straks, met zijn verjaardag, is hij er niet bij.

Mijn teen.
Ik stap onder de douche vandaan, pak mijn handdoek.
Ik droog mijn voeten en zie mijn teen.
De paars/bruine plek lijkt nog wat verder te zijn verdwenen.
Het besef van nooit meer samen…
dat zal nooit verdwijnen.
Maar…? Hoe moet dat nu als die paarse plek helemaal verdwenen is?
Dan is de zichtbare herinnering van onze vakantie verdwenen.

Ik hoef er niets voor te doen…

Getagd met , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge