Het verhaal van de oude woning

(over herinneringen)

Een paar weken terug fietste ik langs het huis waar wij zijn gaan samenwonen. Mijn “oude” huis werd ons “nieuwe” huis.
Tijdelijk.
Dat wel.
Na een paar jaar verhuisde ik naar zijn huis.
Uiteindelijk kochten we samen het huis waar ik nu woon.

Ik schrok.
Van het blok woningen stonden nog een aantal woningen overeind. Eén van die woning was ons oude huis.
Gelukkig! Het was er nog!

Toen ik vorige week weer langs de straat fietste was er niets meer.
Onze oude woning is weg.
Er ligt een zandvlakte.
Alles wat rest is de herinnering aan die periode, toen.
Herinneringen.

Ondertussen is ook de blauwe plek op mijn teen  verdwenen. De laatste, zichtbare herinneringen aan onze vakantie samen.
Wat rest zijn de beelden in mijn hoofd.

Herinneringen, de foto´s op de computer, de beelden in mijn hoofd, de dagboeken.
Soms tastbaar, opgeslagen op de harde schijf, in het fotoboek, het dagboek.
Soms niet tastbaar, in mijn hoofd.

Herinneringen.
Hoe werkt dat toch?
Wat maakt dat ik me, bij het zien van het afgebroken huis, verdrietig voel?
Het tastbare is dan wel weg, maar ik heb toch nog de gedachten, ik weet toch hoe het was?
Wat maakt dat ik sommige vakantiefoto´s kan bekijken en terugdenk aan de mooie momenten samen.
Even weer samen zijn, met positieve gevoelens.
Terwijl ik ook foto´s kan bekijken en me dan intens verdrietig kan voelen.
Want het is geweest.

Hoe komt dat nou?
Met het verdwijnen van het oude huis, lijkt ook een deeltje van mij verdwenen te zijn.
Het zien van de foto´s is het herbeleven van wat geweest is.
Het realiseren dat dat nooit meer komt.
Het realiseren dat er nooit meer nieuwe herinneringen van ons samen zullen komen.
Het is dat wat geweest is.

Soms wel, soms niet
Het ene moment kan ik wat opruimen zonder geraakt te worden, terwijl een volgend moment de tranen niet meer lijken te stoppen.
Hoe komt dat nou?
Voor mij zit het in het onverwachte.
Een voorbeeld:
Ik ging dozen opruimen. We zouden dat al eerder gedaan hebben.
Gedachteloos pakte ik de dozen, verwachtend dat er alleen maar “rommeltjes” in zouden zitten.
Een klusje, zou zo klaar zijn.
Niet….
Toen ik de bovenste garantiebewijzen uit de doos had gehaald kwam ik stapels foto´s tegen. Een groot deel had ik nog nooit gezien.
Foto´s van hem, mijn mannetje, klein, groot. Alleen, samen.
Het klusje was niet “zo” klaar.
Het klusje werd een klus, en duurde een paar dagen.

Het onverwachte.
Daardoor kan ik behoorlijk van streek raken.
Een stapel foto´s die ik plotseling tegenkom.
Een huis wat er niet meer staat.
In de sportschool bezig zijn en onverwacht overvallen worden dat het nooit meer samen is.

Herinneringen
Van het verleden wat geweest is
de toekomst die er nooit meer “samen” van gaat komen.
Zoals het oude huis, dat er niet meer staat.
Tegenstrijdige gevoelens, waarbij nu nog vooral het verdriet, het verlies op de voorgrond staat.
Ik weet dat er een moment komt, dat “wat er was” ook weer kan en mag zijn.

Nooit meer samen.
Dat dan weer wel.

Geplaatst in Geen categorie Getagd met , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge