En jullie? Jullie doen het dus echt niet goed!

en jullie doen het dus echt niet goed

(over organisatie die werken met overledenen en de nabestaanden)

Dat sommige bedrijven moeite hebben met hoe je nu “moet” omgaan met- en reageren op nabestaanden dat verbaasde me niet echt. (blog: veel succes verder)

Ik kan me er iets bij voorstellen.
Want hoe reageer je wanneer je gebeld wordt met de mededeling dat de partner van de beller is overleden?
Voor veel organisaties vast geen dagelijkse telefoontjes die binnen komen…

Denk ik…
Onhandigheid, niet weten, met beste bedoelingen.

Maar… organisaties waar het werk bestaat uit zaken rondom overledene en hun nabestaanden?
Die zullen toch wel weten hoe je kunt omgaan met nabestaanden?

Dacht ik…
Maar, helaas, zij doen het dus echt niet beter, zij doen het echt niet goed!

De schouwarts:
Een zelfdoding is een niet natuurlijke dood. En bij een niet natuurlijke dood komt er een schouwarts die, in overleg met de officier van justitie, het lichaam al dan niet vrijgeeft.
Ik zie haar nog lopen.
Zij kwam, bijna vrolijk fluitend, de galerij op.
De mensen die er stonden, de zus, een vriend, ik, negerend, liep zij onze woning binnen.
Na een klein uur kwam zij weer naar buiten.
“Nog een hele goede dienst, he jongens!”, zei ze tegen de agenten die ook op de galerij stonden.
Geen woord, geen blik, naar de nabestaanden.
“Heb ik dit echt gezien en gehoord?” dacht ik.
Het bleek echt zo te zijn gegaan.

Het lichaam wordt vrijgegeven:
Dit is iets wat mij de laatste tijd regelmatig bezig houd.
En ik ben er nog niet helemaal uit.
Het is vooral verbazing.
Stel je voor:
je komt thuis, je partner heeft zich van zijn leven beroofd.
Politie, brandweer, ambulance…
Het is een komen en een gaan.
Je mag de woning niet meer in.
Wachtend buiten op wat er komen gaat, gevoelens van ongeloof, niet kunnen begrijpen, verdriet. Een achtbaan van emoties.
Na twee uur wordt het lichaam vrij gegeven, en verlaat iedereen de woning.
“U mag een uitvaartorganisatie bellen”.
En iedereen is weg, geen professional meer aanwezig.
Maandagnacht half één.
tja…
Ik had geen uitvaartorganisatie in mijn boekje staan.

Het uitvaartcentrum:
Gewoon maar een aantal gebeurtenissen:
Bij het ophalen van de asbus.
De dame kijkt vrijwel niet naar mij, maar vooral naar zijn zus (Tja, het blijft toch iets ongemakkelijks… twee mannen).
“Goh, hij is niet zo oud geworden”
Zonder op een reactie te wachten gaat ze verder,
“Ja, vanmiddag is er een uitvaart van een dametje van 102”.
Ik ben met stomheid geslagen.
Wat is dit? Wat heeft zo´n vrouw van 102 nu te maken met…?
Wat later vraag ik of de CD met opname ook klaar ligt. Dit was afgesproken.
Ze kijkt me aan en gaat direct in de verdediging.
“Daar wisten wij niets van af. Ik denk het niet. Maar, ik zal eens kijken, misschien dat het nog op de harde schijf staat”
Wanneer zij weg is, kijk ik naar zijn zus. Dit kan toch niet waar zijn?
Een paar minuten later komt de dame terug.
“Ja hoor, de opname is er nog. Het was alleen een lange uitvaart hé? We zullen er in moeten knippen om het op een CD te kunnen branden.”

wat gaat hier fout?
De schouwarts, de dame van het uitvaartcentrum.
Het zullen mensen zijn die goed voor de doden kunnen zorgen, alleen vergeten ze iets cruciaal.
Ik ben niet dood, zijn zus, de vriend, zij zijn niet dood.
De aansluiting, het contact maken, ontbreekt geheel.
Het niet afstemmen op waar je in terecht komt (de schouwarts).
De ongemakkelijke situatie nog ongemakkelijker maken (de dame van het uitvaartcentrum).

Is het anders doen zo moeilijk?
Ik denk het niet.
De schouwarts was heel anders bij mij overgekomen, wanneer ze na het schouwen even naar mij toe was gekomen.
Wanneer ze niet was aangekomen alsof ze naar een partijtje ging.
De dame van het uitvaartbureau, ze had kunnen zeggen dat dit een vervelende situatie was, geen CD. Maar dat ze zou gaan kijken wat er mogelijk was. (De CD bleek uiteindelijk een DVD)
Is het echt zo moeilijk?
Ik dacht het niet.
Maar… blijkbaar wel,
denk ik.

Geplaatst in rouw, suïcide, troost, verlies, verliesbegeleiding Getagd met , , , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge