Een jaar… Verder zonder jou

20140810_071902

“… Ik voel me… ik weet niet… een beetje
als een puzzel met een stukje kwijt
als een auto die met vierkante wielen rijdt
als een knikker die onder de kast is gerold…

(tekst bij familiebericht voor Siep Posthuma, 26-06-1960–03-08-2014)

En toen was het opeens weer 19 augustus.
(On)bewust ben ik een jaar terug.
19 augustus 2013
Jij wordt wakker naast mij. Een gewone dag, die nooit meer gewoon zou worden.
Jij gaat naar je werk.
Ik ga naar mijn afspraken.
We zien en spreken elkaar nog een uurtje voor ik naar mijn eetafspraak ga.
Het is 18.00 als ik de deur uitga.
Ik realiseer me niet, weet nog niet wat er komt, dat dat de laatste keer is dat ik je stem hoor, je lijf voel. Je warme lippen kus.
Toen ik om 22.20 thuis kwam was jij dood.

19 augustus 2014.
Vorig jaar had ik niet kunnen bedenken dat het ooit weer 19 augustus zou worden.
Had ik nooit kunnen bedenken dat deze dag er zo snel zou zijn.
“de dag die je wist dat zou komen is hier…” flitst het door mijn hoofd.
Toen, de dag dat dat lied in het voor het eerst op de televisie kwam, hebben we nog even gelachen.
Wat een kromme en afschuwelijke tekst.
Maar… het is waar, “die dag die ik wist dat zou komen…is hier.”

En vorig jaar?
Vorig jaar lijkt tien jaar terug, lijkt vandaag, lijkt gisteren, een week terug.
De tijd, al vaker heb ik er over geschreven, in tijden van rouw en verlies bestaat niet meer. Het enige wat rest is gevoelstijd. En gevoelstijd laat zich niet meten in minuten, uren, dagen.
Gevoelstijd is voorbij voor ik het me realiseer.
Is volop aanwezig als ik het me realiseer.

Een jaar, het is alweer een jaar.
Het is nog maar een jaar.
“Nu heb je een jaar gehad”, zegt iemand optimistisch.
Ja, nu heb ik een jaar gehad, ben ik een jaar verder.
Maar…?
Is het dan nu makkelijker, minder verdrietig, minder heftig?
Nee.
Het is anders moeilijk, anders verdrietig en anders heftig.
Er is meer leegte, meer gemis.
De eerste weken, maanden werden gevuld, in de overlevingsmodus was ik bezig mezelf bij elkaar te houden.
Regelen, regelen, zoveel regelen.
Sporten, zoveel sporten, mijn lijf voelen. Ervaren dat ik leef.
Films kijken, ik ben het afgelopen jaar zo vaak naar de bioscoop geweest.
Even in een andere wereld, even niet hoeven praten, even niet alleen zijn, mensen om me heen en niets hoeven.
Praten, zoveel praten. Veel mensen gezien en gesproken, fijne gesprekken, goede gesprekken, moeilijke gesprekken.
Onhandigheid, zoveel onhandigheid meegemaakt. Ik zou er bijna een dagelijks blog over kunnen schrijven.
Tranen, zoveel tranen. Soms het idee dat er nooit meer een eind aan zou komen.

19 augustus 2014.
Een jaar, het is alweer een jaar.
En ik ga door, voel me (soms) krachtiger, (soms) sterker.
Verder.
Verder zonder jou.

“Ik voel me… ik weet niet…”

Geplaatst in Bloggen, depressie, rouw, rouw, suïcide, troost, verlies, zelfdoding Getagd met , , , ,
2 reacties op “Een jaar… Verder zonder jou
  1. Hugo zegt:

    Sterkte Nico. Heel veel sterkte.

    Tweet
  2. Trudy zegt:

    Wat schrijf je mooi, wat is het moeilijk. Wat fijn om je te kennen en mee te kunnen lezen.

    Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

CommentLuv badge